31-07-08

Koningshuis: doofpotpolitiek


Belgisch Koningshuis en Belgische justitieminister: doofpotpolitiek

fkvandeurzenKoning2412kerstboodschapDat de politieke situatie in België uitzichtloos is en dat de Belgische Staat dringend internationale hulp nodig heeft om het land efficiënt te besturen, zal iederéén nu wel stilaan beginnen te beseffen.

Hier volgt nog een voorbeeld van de manier waarop de Belgische democratie werkt:

Ik schreef nu al langer dan een maand geleden per aangetekende brief (met rode antwoordkaart) naar de Belgische Koning en de Belgische minister van Justitie.

De antwoordkaarten ontving ik afgestempeld terug maar ik wacht nog altijd op de antwoorden.

In mijn brieven had ik het ondermeer over de cd-roms met kinderporno uit de kinderpornozaak Zandvoort die de Werkgroep Morkhoven in 1998 naar de Koning stuurde.

Het Koningshuis liet destijds weten dat ze dit materiaal, via senator Tony Van Parys (CD&V) die toen minister van justitie was, voor onderzoek aan de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers liet overmaken.

Enkele maanden geleden stelde Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven vast dat er talrijke documenten en ontlastende bewijsstukken uit zijn strafdossier waren verdwenen. Ook de cd-roms van de Koning bleken op het hof van beroep van Antwerpen verdwenen te zijn.

De Hoge Raad voor de Justitie die alleen zaken kan vasttellen en die voor de rest geen enkele bevoegdheid heeft gekregen, bevestigde de verdwijning van al die stukken.
Zelfs de Antwerpse openbare aanklager Marc Tack die wilde dat Marcel Vervloesem zwaar veroordeeld werd en die de kinderpornozaak Zandvoort 'enkel een zeepbel' noemde, was verplicht de verdwijning van de cd-roms Zandvoort van de Koning toe te geven alhoewel hij daar voor de rest geen rekening mee hield.

Men zou van de Koning of van het Koninklijk Hof verwachten dat ze, zoals iedere weldenkende burger in haar plaats zou doen, tenminste bij de minister van justitie zou informeren waar die cd-roms gebleven zijn. Daarvoor hoeft men de grondwettelijke 'scheiding der machten' waarmee in de praktijk maar weinig rekening gehouden wordt, zelfs niet eens te schenden.

Maar niets daarvan. Ook Jacques van Ypersele, kabinetschef van de Koning, die ik nog eens apart schreef, liet mij niets weten.

De Belgische minister van Justitie Jo Vandeurzen (CD&V) van zijn kant, vindt de diefstallen van dossierstukken en onderzoeksmateriaal op de gerechtshoven een normale zaak.
Hij werd ook door andere ministers en een aantal parlementsleden over deze zaak geïnformeerd maar reageerde dus niet.

Men zou haast gaan geloven dat het Koninklijk Hof en de minister van Justitie deze zaak waarin -volgens een rapport van de federale politie- toch meer dan 88.000 kinderen betrokken zijn, willen toedekken. Vinden zij soms dat kindermisbruikers en magistraten die documenten laten verdwijnen om het gerechtelijk onderzoek te blokkeren, aangemoedigd en beschermd moeten worden ?

Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

Werkgroep Morkhoven vzw-asbl
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gillis
erkenningsn. 443.439.55
Tel: 02 537 49 97
WerkgroepMorkhoven@gmail.com

Stuur dit schrijven zoveel mogelijk rond. Schrijf zelf eens en laat ons weten of zij u antwoorden:
Minister van Justitie Jo Vandeurzen, Waterloolaan 115, 1000 Brussel
Koning Albert, Koninklijk Paleis, 1000 Brussel


Kinderpornozaak Zandvoort: de moord op Gerrit Ulrich
http://www.google.be/search?hl=fr&pwst=1&sa=X&oi=spell&resnum=0&ct=result&cd=1&q=Gerrit+Ulrich+Zandvoort&spell=1

Kinderpornozaak Zandvoort: de moord op Gina Bernard-Pardaens
http://www.google.be/search?hl=fr&q=Gina+Bernaer+Pardaens+Zandvoort&btnG=Rechercher&meta=

Kinderpornozaak Zandvoort: de foute verklaring van Georges Zicot (gerechtelijk inspecteur in de zaak Dutroux) inzake de kindermisbruikende jeugdmagistraat
http://www.google.be/search?hl=fr&q=Jacobs+zicot+turnhout&btnG=Rechercher&meta=

Kinderpornozaak Zandvoort: Open Brief aan procureur-generaal Dekkers inzake de kindermisbruikende aanklager van Marcel Vervloesem
http://www.google.be/search?hl=fr&q=Open+brief+procureur+generaal+Morkhoven&btnG=Rechercher&meta=

Kinderpornozaak Zandvoort: het parket van Turnhout dat Marcel Vervloesem 10 jaar lang criminaliseerde om geen onderzoek te moeten voeren naar de kindermisbruiken
http://www.google.be/search?hl=fr&q=Justitie+Turnhout&btnG=Recherche+Google&meta=

Réseau pédocriminelle Zandvoort: Question parlementaire
http://www.zoegenot.be/CD-roms-pedocriminels-Onkelinx.html

Réseau pédocriminelle Zandvoort: photos - vidéos
http://www.lepeededamocles.info/

Réseau pédocriminelle Zandvoort: archives
http://www.droitfondamental.eu/

Die cd-rom von Zandvoort: Plakat der Cd-rom von Zandvoort, Video-Brief an unseren Papst
http://www.janettseemann.info/

Doofpot justitie:
- http://www.archivesolidaire.org/scripts/article.phtml?section=A2AAAGBA&obid=1673&theme=1999&PHPSESSID=637d
- http://www.radicalparty.org/belgium/livreregina/livre_h.htm
- http://www.klokkenluideronline.nl/index.php?s=klokkenluiders
- http://x1dossier.forumup.be/viewtopic.php?t=265&mforum=x1dossier
- http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven

Couverture judiciaire de la pédocriminalité - des enquêtes étouffées
- http://www.juliemelissa.be/spip/plan.php3
- http://www.comites-blancs.be/plan.php3

11:53 Gepost door Jaap in Actualiteit | Permalink | Commentaren (9) | Tags: koning albert |  Facebook |

Commentaren

Commissie Senaat: Brief ('De Senaat luistert... en reageert!')
Brussel, 1 augustus 2008

SENAAT - Dienst communicatie
Paleis der Natie
Natieplein 1
1009 Brussel


Aan de leden van de Commissie Justitie in de Senaat


Geachte parlementsleden,


Betreft: verdwijning van dossierstukken en onderzoeksmateriaal uit gerechtelijke dossiers - cd-roms Zandvoort


Ik schreef jullie al verschillende keren, maar helaas tevergeefs, in verband met de verdwijning van de cd-roms met kinderporno uit de zaak Zandvoort op het hof van beroep te Antwerpen.

Deze cd-roms werden in 1998 door de Werkgroep Morkhoven naar de Koning (Koningshuis) gestuurd en de Koning liet de cd-roms, via de toenmalige justitieminister Tony Van Parys, voor onderzoek overmaken aan de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers.

Enkele maanden geleden stelde Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven vast dat -naast de tal van ontlastende getuigenissen en bewijsstukken in zijn dossier- ook de voornoemde cd-roms waren verdwenen. De verdwijning ervan werd door de Hoge Raad voor de Justitie die alleen maar zaken kan vaststellen en verder geen enkele bevoegdheid heeft gekregen, bevestigd.

Een maand geleden schreef ik hierover een aangetekende brief naar de Koning(shuis) en de minister van justitie die er blijkbaar een doofpotpolitiek wensen op na te houden.

Gezien het bestuur van ons land er niet op zal verbeteren indien dergelijke zaken in de doofpot verdwijnen, reken ik op uw tussenkomst.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,


Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

Werkgroep Morkhoven vzw-asbl
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gillis
erkenningsn. 443.439.55
Tel: 02 537 49 97
WerkgroepMorkhoven@gmail.com

--------------------------------------------

Dank u!

Wij danken u voor uw bezoek aan onze WWW site, Boeykens.

Uw aanvraag wordt zo spoedig mogelijk behandeld.

---------

De Senaat luistert... en reageert!

Interactieve communicatie is voor de Senaat geen hol begrip. De Senaat en de senatoren willen met u een echte dialoog aangaan. Weten wat u denkt en wat u wilt.
Informatie kreeg u misschien al genoeg. Om uw mening werd u zelden gevraagd. Toch is goede communicatie veel meer dan eenrichtings-informatie. Goede communicatie veronderstelt met elkaar praten, naar elkaar luisteren en antwoorden op elkaars vragen, opmerkingen en kritiek.
Daarom doet de Senaat u het volgende voorstel. U stuurt ons via het onderstaande formulier uw vragen, opmerkingen en kritiek over wat de Senaat of de senatoren doen of ook niet doen. Wij zorgen voor het antwoord. Of leggen het probleem voor aan een senator, een politieke fractie of zelfs een commissie. Wenst u een antwoord, zend ons dan graag een ondertekende tekst met vermelding van uw naam en e-mailadres. Geef ons ook wat tijd om te reageren.
Sommige gestelde vragen en opmerkingen publiceren wij in het tijdschrift van de Senaat en op onze website. Zo ziet u meteen dat wat u inbrengt, ook iets opbrengt.


Uw vragen, kritiek, opmerkingen en/of suggesties.

Gepost door: Morkhoven | 01-08-08

Micha Kat: Verdwijnende dossiers
Verdwijnende justitie-dossiers: het echte werk!


Al geruime tijd luidt deze website de noodklok over alle ‘verloren’ en ‘gestolen’ dossiers bij Justitie. Enige weken geleden maakten we zelfs een overzicht van de reeks gevallen (voor zover die zijn na te gaan) en concludeerden dat hier sprake zou kunnen zijn van chantage. Als er bij Justitie dossiers ‘verdwijnen’ en dat ook nog eens uitgebreid in de publiciteit komt, is er alle aanleiding voor alarmfase 10. De reden hiervoor is dat Justitie alleen stukken laat ‘verdwijnen’ via ‘verlies’ of ‘diefstal’ als dat in het eigen belang is. In het geval van de Nederlandse gevallen uit het overzicht zou het belang dus zijn: buigen voor de chantage omdat de gevolgen anders nog erger zouden zijn, zoals openbaarmaking van seksueel comprommitterende informatie. In Belgie is recent een geval van ‘Justitiele verdwijning’ van cruciaal materaal opnieuw in het nieuws gekomen waar het ‘eigenbelang’ van Justitie nog veel duidelijker aan het licht treedt dan in de Nederlandse gevallen.

Deze inzending kregen wij van de Werkgroep Morkhoven die de strijd heeft aangebonden tegen kindermisbruik:

Ik schreef nu al langer dan een maand geleden per aangetekende brief (met rode antwoordkaart) naar de Belgische Koning en de Belgische minister van Justitie.

De antwoordkaarten ontving ik afgestempeld terug maar ik wacht nog altijd op de antwoorden.

In mijn brieven had ik het ondermeer over de cd-roms met kinderporno uit de kinderpornozaak Zandvoort die de Werkgroep Morkhoven in 1998 naar de Koning stuurde.

Het Koningshuis liet destijds weten dat ze dit materiaal, via senator Tony Van Parys die toen minister van justitie was, voor onderzoek aan de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers liet overmaken.

Enkele maanden geleden stelde Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven vast dat er talrijke documenten en ontlastende bewijsstukken uit zijn strafdossier waren verdwenen. Ook de cd-roms van de Koning bleken op het hof van beroep van Antwerpen verdwenen te zijn.

De Hoge Raad voor de Justitie die alleen zaken kan vasttellen en die voor de rest geen enkele bevoegdheid heeft gekregen, bevestigde de verdwijning van al die stukken.
Zelfs de Antwerpse openbare aanklager Marc Tack die wilde dat Marcel Vervloesem zwaar veroordeeld werd en die de kinderpornozaak Zandvoort ‘enkel een zeepbel’ noemde, was verplicht de verdwijning van de cd-roms Zandvoort van de Koning toe te geven.

Men zou van de Koning of van het Koninklijk Hof verwachten dat ze, zoals iedere weldenkende burger in haar plaats zou doen, tenminste bij de minister van justitie zou informeren waar die cd-roms gebleven zijn. Daarvoor hoeft men de grondwettelijke ’scheiding der machten’ waarmee in de praktijk maar weinig rekening gehouden wordt, zelfs niet eens te schenden.

Maar niets daarvan. Ook Jacques van Ypersele, kabinetschef van de Koning, die ik nog eens apart schreef, liet mij niets weten.

De Belgische minister van Justitie van zijn kant, vindt de diefstallen van dossierstukken en onderzoeksmateriaal op de gerechtshoven een normale zaak.
Hij werd ook al door andere ministers en een aantal parlementsleden over deze zaak geïnformeerd maar reageerde dus niet.

Men zou haast gaan geloven dat het Koninklijk Hof en de minister van Justitie deze zaak waarin -volgens een rapport van de federale politie- toch meer dan 88.000 kinderen betrokken zijn, wil toedekken.

Lees ondermeer hier meer over deze ‘verdwijning’ die natuurlijk geen verdwijning is maar bewuste en opzettelijke frustratie van waarheidsvinding zoals we overal ter wereld al decennia lang zien in kinderporno-zaken waar mogelijk hoogwaardigheidsbekleders bij zijn betrokken.


Micha Kat 1 augustus, 2008

Uit:

Gepost door: Yves | 04-08-08

Les rapports entre la mafia et la politique
Etat des luttes contre le crime organisé mafieux - Pour la liberté de la recherche et de la presse dans la lutte contre la mafia


Entretien exclusif avec le Professeur Umberto Santino, Président de Centro Siciliano di Documentazione "Giuseppe Impastato", Palerme, réalisé par Chistian Pose, traduit de l'italien par Nathalie Bouyssès.
En mémoire de Giuseppe Impastato et des victimes du crime organisé mafieux, Tokyo/Palerme, 12 avril 2006 (fr. it.)

Deux événements historiques d'importance, cet entretien s'est achevé alors que la coalition de centre-gauche de Romano Prodi semblait victorieuse à l'Assemblée et au Sénat mettant un terme au "berlusconisme" symbole, dira le Pr. Santino, de la "légalisation de l'illégalité", alors que, étonnante symétrie, la police italienne annoncait l'arrestation de Bernardo Provenzano, chef suprême de Cosa Nostra (mafia sicilienne) dernier "parrain" historique de l'association criminelle après 42 ans de cavale...



Question 1 :
Professeur Santino, pouvez-vous nous parler de "L'alleanza e il compromesso" (1997), nous rappeler le contexte sociopolitique et sociohistorique de cet ouvrage très important, de son objectif et des poursuites en justice dont vous avez fait et faites l'objet ?


Umberto santino :

J’ai publié, en 1997, L’alleanza e il compromesso, un livre réunissant la documentation de deux de mes dossiers (le premier présenté à Strasbourg en 1984, le deuxième à Rome en 1989) qui concernaient le parlementaire européen, mêlé aux milieux mafieux, Salvo Lima. Je faisais, dans ce livre, une analyse des rapports entre la mafia et la politique, m’appuyant également sur des actes judiciaires du procès Andreotti. Dans cette analyse, le rapport mafia-politique est, à double titre, intrinsèquement lié au phénomène mafieux. D’abord parce que la mafia est un sujet politique dans la mesure où elle exerce un pouvoir sur un territoire déterminé et en contrôle les activités autant que les relations personnelles. Dans une deuxième mesure, la mafia joue un rôle politique à travers le système de rapports qu’elle a instauré avec certaines personnes de l’administration publique, des partis politiques et des institutions. Je publiais également, dans ce livre, les réponses apportées par Lima à ces dossiers ; un cas d’espèce puisqu’il n’existe pas d’autres réponses écrites de Lima aux accusations qui lui ont été reprochées. Lima soutenait qu’il n’était impliqué dans aucun procès judiciaire. Je répondais que mes dénonciations concernaient des relations avérées avec des hommes de la mafia et que, même si ce fait n’était pas criminel, il était cependant grave sur le plan ethico-politique.
J’ai également utilisé, en partie, dans ce livre, un texte anonyme concernant l’ancien ministre démocrate-chrétien Calogero Mannino, tout en précisant clairement que les textes anonymes émanaient en général, directement ou indirectement, du monde mafieux et qu’il était impossible de distinguer la vérité du mensonge. Mannino m’a assigné en procès civil, soutenant que je m’étais approprié les accusations de cet auteur anonyme. J’ai été condamné en première instance et en appel à une sanction pécuniaire modeste. Le jugement de première instance stipulait que le simple fait de citer un document, même si on ne le cautionne pas, était diffamatoire ; quant au jugement d’appel, il prétend que je n’ai pas respecté le principe de vérité : j’aurais dû m’assurer qu’il y avait eu un prononcé définitif du tribunal. En Italie, l’arrêt définitif est rendu par la Cour de Cassation et arrive de longues années plus tard. Les journaux pouvaient donc cesser de paraître, seuls les descendants pourraient effectuer des recherches.

Souvent, au cours des dernières années, des hommes politiques ont eu recours au jugement civil, lequel ne consiste qu’en l’échange de documents et ne prévoit ni débat ni approfondissement. C’est ainsi qu’a agi le président de la province de Palerme, le parlementaire européen Francesco Musotto à l’encontre du politologue Claudio Riolo, et c’est ainsi qu’a agi Mannino à mon encontre. Après le jugement de première instance de 2001, Riolo et moi, avec l’aide de certaines associations, avons lancé une campagne pour la liberté de la recherche et de la presse dans la lutte contre la mafia, et avons soutenu le fait que des problèmes de ce type devaient davantage être discutés devant un jury d’honneur que devant des tribunaux, et que les sanctions, au lieu d’être financières, l’honorabilité n’étant pas un produit de supermarché, devraient consister en des réponses, des éclaircissements, des corrections ou des ajouts. Nous souhaitons poursuivre cette campagne parce que nous considérons comme absolument nécessaire, dans une société démocratique, d’analyser les rapports entre la mafia et le contexte social et, par-dessus tout, avec la vie politique.



Question 2 :

Vous avez travaillé avec la Commission Parlementaire anti- mafia, quelles critiques faites-vous de la Commission et de l'appareil législatif et judiciaire italien spécifiquement anti- mafia régional et municipal ?
Y a-t-il des points positifs malgré tout, des relais pour les acteurs, chercheurs, politiques, magistrats, avocats, engagés dans la lutte contre le crime organisé mafieux ?
Les services secrets civils et militaires américains exercent-ils une quelconque influence sur le crime organisé, de Palerme à Rome ?


Umberto santino :

J’ai été consultant pour la Commission parlementaire de 2003 à 2005. J’ai démissionné parce qu’aucun travail ne m’a jamais été confié. La Commission était paralysée par la majorité et l’opposition ne parvenait pas à avoir un rôle effectif. Certains ont évidemment pensé que je me contenterais d’une charge honorifique.

Concernant la législation, il faut savoir qu’en Italie toutes les lois antimafia sont dictées par l’idée que la mafia est une usine à meurtres : s’il y a coup de feu, il y a mafia, pas dans le cas contraire. La loi antimafia de 1982 est arrivée après l’assassinat du général-préfet Dalla Chiesa, comme les autres lois sont arrivées après les attentats massacres dans lesquels ont péri les magistrats Falcone et Borsellino. Au cours des dernières années, les mafieux ont compris que les grands crimes avaient des effets boomerang et que mieux valait ne pas commettre d’atrocités retentissantes. On parle de “mafia souterraine” ou “invisible”, alors cela signifie, pour beaucoup, que la mafia n’existe plus ou que nous ne devons plus nous en soucier. Une bonne partie de la législation a été abrogée ou assouplie, les magistrats se sont retrouvés avec une marge de manœuvre limitée, et les commissaires chargés du racket et de la confiscation des biens ont été licenciés ou remplacés par des personnages inconsistants.

Le problème de ces dernières années, en Italie, est le berlusconisme ; une forme d’occupation du pouvoir qui considère l’illégalité comme une ressource et fait de l’impunité son étendard. Les lois ad personam créées pour protéger les intérêts de Berlusconi et de ses amis, l’attaque de la magistrature, les facilités permettant le rapatriement de capitaux de l’étranger et les exonérations ont engendré un cadre socio-politique que j’ai qualifié de “légalisation de l’illégalité”. Ce cadre est le plus propice aux organisations mafieuses qu’ait connu l’Italie depuis l’Unité. Comparativement aux cinquante années de pouvoir démocrate chrétien nous avons fait un grand saut en matière de qualité : le pouvoir démocrate chrétien était fondé sur une méditation de tous les pouvoirs, mafia comprise ; le berlusconisme est intrinsèquement fondé sur l’intérêt privé et l’illégalité.

Je ne sais pas si les services secrets américains jouent actuellement un rôle sur le terrain de la criminalité organisée. La mafia a été soutenue par les Américains après la seconde guerre mondiale, elle était alors un rempart contre le communisme, mais il faut éviter des lectures de l’Histoire du type : les ordres venaient de Washington. Il s’agissait d’une union par consentement mutuel, où se sont retrouvés mafia, propriétaires fonciers, partis conservateurs et facteurs géopolitiques. Quelques années plus tard, on a tout fait pour empêcher la coparticipation au pouvoir du Parti communiste, en ayant recours à des attentats massacres (de la Piazza Fontana en 1969 à la gare de Bologne en 1980) au cours desquels se sont rencontrés néo-fascistes, piduistes (loge maçonnique P2 de Licio Gelli), services secrets et où, dans certains cas, (attentat de Noël 1984) la mafia a joué un rôle judiciairement avéré.

Pour ce qui est des attentats plus récents (1992 et 1993), nous ne sommes pas parvenus à aller au-delà de la “coupole” mafieuse et la requête visant à constituer des commissions d’enquêtes parlementaires n’a pas abouti.



Question 3 :
Pouvez-vous nous parler de Pietro Grasso, nouveau procureur anti- mafia ? De sa fonction ? Sur quoi établit-il sa politique ? Sa nomination est récente, quels sont vos points de convergence et vos oppositions, s'il y a lieu ? Voyez-vous dans l'avenir des zones d'ombre ou des obstacles sérieux à sa politique ? Exerce-t-il une quelconque influence à l'échelle européenne, institutions gouvernementales, parlementaires, judiciaires, policières, renseignement ?


Umberto santino :

Pietro Grasso était juge-assesseur durant le maxiprocès de Palerme (1986-1987) et rédacteur du jugement de première instance. Il a ensuite été consultant pour la Commission antimafia, conseiller au ministère de la Justice lorsque Giovanni Falcone en assurait la direction, procureur adjoint près du Parquet national antimafia et procureur principal à Palerme. Certains magistrats lui ont reproché de ne pas poursuivre le travail du procureur Caselli sur le plan des rapports entre la mafia et la politique, mais il faut dire que les temps avaient changé, l’attention à l’égard du phénomène mafieux avait fléchi et le rôle de la magistrature, dans ce domaine, se limite aux affaires impliquant des délits. Je crois que, politiquement, on ne lutte plus contre la mafia depuis des années, le tout étant relégué à la magistrature.
Grasso est actuellement superprocureur national antimafia : les forces gouvernementales et de la majorité ont exclu Caselli par une loi ad personam concernant la limite d’âge ; chose honteuse et que j’ai dénoncée. Grasso n’a dit mot de cette exclusion et c’est lui qui a rejoint le Super Parquet. Les partis de droite ont évidemment préféré Grasso, lequel a déclaré, le jour suivant sa prise de fonction, que la lutte contre la mafia n’était plus au centre de l’attention, que le problème ne concernait pas uniquement la mafia militaire mais aussi la bourgeoisie mafieuse (expression que j’utilise dans mon analyse du système relationnel mafieux). Il a également clairement stipulé qu’il ne fallait pas, durant cette campagne électorale, proposer la candidature d’hommes mis en examen ou en procès, mais Forza Italia, et d’autres partis de centre droite, ont polémiqué sur ces déclarations. Il y a quelques jours, le Procureur Grasso a avoué que le thème de la mafia était absent et qu'il faudrait en parler pendant la campagne électorale et le Président de la Commission antimafia a déclaré, à propos de Forza Italia, qu’il s’agissait de “foutaises”. En somme, les droites croyaient que Grasso était un personnage sur lequel on pouvait compter, mais le procureur entend prouver qu’il est autonome et poursuit son propre chemin.
En tant que superprocureur, il a un certain pouvoir, mais doit tenir compte du cadre politique, et si des dispositions comme le mandat d’amener européen ou la convention des Nations Unies, ratifiée à Palerme en décembre 2000, existent au niveau européen ou international, elles sont restées sur le papier, le gouvernement Berlusconi ne les ayant pas signées.




Question 4:
Les moyens scientifiques des luttes civiles contre le crime organisé mafieux ont-ils augmenté? Quelles ont été les retombées du Forum Social anti-mafia et des campagnes citoyennes auprès des différentes villes du bassin méditerranéen ?


Umberto santino :

Sur le plan scientifique, il n’existe pas de programmes coordonnés de recherche. Nous agissons de manière autonome. Le Centre que j’ai fondé en 1977 est entièrement autofinancé, car la région sicilienne n’a pas de loi d’application générale et octroie l’argent public sur des critères de favoritisme. Il existe, en Sicile, d’autres centres d’études, financés par des fonds publics ; ils organisent des colloques et des débats mais n’effectuent pas de recherches. Les Universités ne font pratiquement rien : quelques études menées individuellement par certains professeurs et quelques séminaires, le plus souvent organisés par les étudiants.
Après les grandes manifestations qui ont suivi les attentats massacres de 92 et de 93, le rôle de la société civile s’est réduit à l’engagement d’une poignée de personnes. Les principales activités actuellement menées par les diverses associations de la société civiles sont les suivantes : le travail dans les écoles, la lutte antiracket et, dans une certaine limite, un usage social des biens confisqués. On parle, dans les écoles, de la légalité en règle générale ; l’antiracket n’existe qu'en Italie méridionale, alors que les extorsions et l’usure sont désormais répandus dans toute l’Italie ; au sujet des biens confisqués (encore trop peu), le gouvernement voulait instituer une loi qui fragilise, rende non définitive, la confiscation : nouveau coup porté à l’antimafia, et privilège pour la mafia.
Il existe en Italie, au niveau national, un réseau d’associations appelé Libera qui s’emploie à diverses initiatives. Les Forums antimafia et les campagnes impliquent un nombre limité de personnes et il n’y a pas, dans la zone méditerranéenne, de réelle conscience des phénomènes tels que le rôle des organisations criminelles dans l’immigration clandestine ou les trafics d’êtres humains. Il ne faut pas oublier qu’à l’intérieur du processus de mondialisation, nombreux sont les coins de la planète, zone méditerranéenne incluse, mais principalement sur les côtes africaines et dans les Balkans, où l’accumulation illégale est l’unique ressource face à l’exclusion sociale qui touche une grande partie de la population mondiale.
J’ai présenté, l’an dernier, au Forum de la Méditerranée de Barcelone, un rapport concernant ces thèmes mais l’attention demeure insuffisante. Au niveau européen, l’organisme ENCOD (The European Ngo Council on Drugs and Development) regroupe des organisations non gouvernementales mais n’a pas de fonds, et ne peut, de ce fait, rien entreprendre. L’un de nos livres sur le trafic de drogue, à destination des universités et des écoles secondaires supérieures, publié en 1993, en quatre langues (Dietro la droga, Derrière la Drogue, Behind Drugs, Detrás de la droga), grâce à un financement de la Communauté européenne, est aujourd’hui obsolète mais nous n’avons pas d’argent pour le republier. En France non plus, je ne crois pas que l’on fasse suffisamment. Une organisation qui effectuait un travail sérieux sur le trafic international des drogues, l’OGD (Observatoire Géopolitique des Drogues), dont le siège était à Paris et avec laquelle je collaborais, a dû cesser son activité par manque de financements.

[ Traduit de l’italien par Nathalie Bouyssès ]

Source:

Gepost door: Jacqueline | 10-08-08

Petitie geblokkeerd
De Belgische Staatsveiligheid is weer bijzonder aktief heb ik de indruk. Dat komt omdat we in een land leven waarin lastige aktievoerders zoals Marcel Vervloesem eerst 10 jaar lang door de 'vrije pers' worden afgemaakt om daarna door justitie in de grootst mogelijk stilte opgeruimd te worden.

Verschillende mensen beklaagden er zich al over dat ze onze petitie niet konden ondertekenen en dat ook hun mails naar de Werkgroep Morkhoven werden geblokkeerd.

Ook de dochter van Marcel Vervloesem (die niets met de Werkgroep Morkhoven te maken heeft) werd verhinderd om de petitie te ondertekenen en ons een mailtje toe te zenden.

Zopas kregen we dan nog het volgende berichtje:

From: xxxxx
To: Yves Goossen
Subject: problemen
Date: Fri, 22 Aug 2008

Yves,

Blijkbaar zijn er problemen met al je links en e-mailadressen in het laatste bericht dat je me zond over Marcels hongerstaking. Mijn beveiligingssystemen laten niets door. Computercriminaliteit? Zodus mail ik je gewoon op je adres om te zeggen dat ik de petitie onderteken. Ik zal ze aan anderen doorgeven.

Groetjes,
Jan

Gepost door: Yves Goossen | 23-08-08

'Onder paars zijn de mensen hun vertrouwen in de justitie compleet kwijtgeraakt'
De CD&V (Christen Democraten) is blijkbaar vergeten dat het proces tegen Morkhoven-activist Marcel Vervloesem 10 jaar geleden werd opgestart. Toen was er nog geen paarse regering.

Zij vergeet ook dat zij dank zij de jarenlange politieke benoemingen, haar macht over justitie bleef uitoefenen.
Het zal dus wel geen toeval zijn dat de Werkgroep Morkhoven vooral door CD&V benoemde magistraten werd gecriminaliseerd en dat de ontlastende documenten en de cd-roms met kinderporno uit de zaak Zandvoort vooral onder het gezag van CD&V benoemde magistraten verdwenen zijn.

Nu de CD&V opnieuw een justitieminister heeft, kan zij haar begonnen werk (het uit de weg ruimen van Marcel Vervloesem en het in de doofpot stoppen van de kinderpornozaak Zandvoort) eindelijk afmaken.

-------------------------------

Persberichten

Veiligheid - justitie Federaal

SOS justitie
20.4.2007

In de schaduw van het Brussels Justitiepaleis hebben Tony Van Parys, Pieter De Crem en Jo Vandeurzen vrijdagvoormiddag het SOS plan Justitie uit de doeken gedaan. Een reddingsactie zonder helikopter maar wel met zes duidelijke aandachtspunten:

1) Een uitbreiding van de gevangeniscapaciteit met 1.500 cellen
2) Rechtszaken moeten binnen het jaar zijn uitgesproken
3) Er zijn objectieve productiviteitsnormen voor magistraten en gerechtelijk personeel nodig
4) Criminaliteit moet snel worden aangepakt
5) Een noodbudget van 1 miljard euro moet worden voorzien
6) Een regeringscommissaris voor justitie moet alles in goede banen leiden

“Onder paars zijn de mensen hun vertrouwen in de justitie compleet kwijtgeraakt. Straffen moeten nu eenmaal worden uitgevoerd. Het SOS Justitie plan is geen vorm van filosofie of gezaag, we hebben bewust gekozen voor een zeer concrete invulling. Er is al genoeg onderzoek verricht, nu is het tijd voor actie.”, aldus justitiespecialist Van Parys. Daarmee wil CD&V een vervolg breien aan de geslaagde hervormingsgolf die via het Octopusakkoord bereikt werd. Voorzitter Vandeurzen maakt duidelijk dat het hier niet om loze verkiezingsbeloftes gaat: “De justitiehervorming wordt een breekpunt tijdens de regeringsvorming. Als er geen capaciteits- en budgetverhoging komt, moeten ze ons niet aan de onderhandelingstafel verwachten.”
Dit plan vraagt actie!

Bron van het persbericht:

Gepost door: Boeykens | 03-09-08

Moorden die niet mogen opgelost worden IS ONZE OVERHEID IN STAAT TOT MOORD? ZO JA, HOE GAAT DAT DAN?

door Micha Kat

Zowel van het front-Vaatstra als van het font-Holloway dezer dagen interessant nieuws. Marianne Vaatstra zou alsnog vermoord zijn door een psychopatische asielzoeker uit het nabijgelegen AZC Kollum, maar die informatie moest natuurlijk ‘onder de pet worden gehouden’. En Nathalie Holloway, daarvan ‘wordt nu gezegd’ dat het onderzoek aan alle kanten is gemanipuleeerd en tegengewerkt, net als in de zaak-Vaatstra trouwens. Wat is hier aan de hand? Dat is vrij simpel: overheden hebben een direct eigenbelang bij het verhinderen van een oplossing van deze moorden. Wat is dat eigenbelang dan? Inzake Vaatstra zou het dan gaan om het uitschakelen van alles wat een bedreiging kan vormen voor de multiculturele knuffel-samenleving. Een asielzoeker die een psychpatische moordenaar blijkt te zijn valt zeker in die categorie ‘bedreigingen’ en moet dus worden ‘weggewerkt’ net zoals Ayaan Hirsi Ali, ook een bedreiging voor de multiculturele samenleving, werd ‘weggewerkt’ via een complot waarover nog altijd ruzie wordt gemaakt. Bij Nathalie Holloway heeft de staat ook een motief een oplossing tegen te werken: de betrokkenheid van de familie Van der Sloot met pa als lid van de rechterlijke macht. Insiders weten al lang dat de Antillen een verbanningsoord zijn voor de grootste sexual perverts van de rechterlijke macht zoals Cor Merx ,nota bene ooit de hoogste man van van het OM op de Bovenwindse Eilanden en ook de wegens kinderporno veroordeelde vice-president van Maastricht Fokke Fernhout vond er emplooi net als de prostituant Ernst Wesselius. Het zal klimaat wel zijn daar, maar een moord in de directe omgeving van een lid van de rechterlijke macht, daar hebben we met z’n allen natuurlijk geen zin in, het is al aardig genoeg dat de heren juristen zich op de eilanden mogen overgeven aan seksuele orgieen en kindermisbruik (wat doen Joris Demmink en Joost Tonino eigenlijk nog in Den Haag?), maar moorden…. En dus sleept het onderzoek zich voort en voort tot we er niets meer van willen weten. Maar laten we de mogelijke rol van de overheid bij een aantal andere moorden eens wat nader bekijken.

Stel: een overheid wil iemand uit de weg ruimen. Dan hebben we het dus niet over zaken als Vaatstra en Holloway waarbij de overheid om andere redenen betrokken raakt, maar echt over zaken waarin de overheid het initiatief zou hebben kunnen nemen. Dan zijn er grofweg twee benaderingen, zo leert ons de contemporaine geschiedenis.

1. Het ‘inhuren’ van een ‘gek’ die natuurlijk ‘geheel en al in zijn eentje’ opereert. Via dit scenario zouden de volgende moorden kunnen zijn gepleegd:
-Pim Fortuyn. Motief overheid: Fortyun stond op het punt een einde te maken aan de macht van de gevestigde orde.
-Theo van Gogh. Motief overheid: Van Gogh werd een te grote bedreiging voor de multiculturele samenleving.
-Louis Seveke. Motief overheid: Seveke wist te veel over geheime operaties en andere zaken die niet naar buiten mogen komen.
Beroemde buitenlandse voorbeelden van dit type ‘overheidsmoord’ zijn John F. Kennedy en Olaf Palme. Kenmerkend voor deze categorie is dat de ‘daders’ vaak hun mond houden, ook tijdens de processen (of louter waanzin uitkramen zoals Mohammed B.), hetgeen eens te meer aangeeft dat ze zouden hebben geopereerd in opdracht van hogerhand.

2. Het ensceneren van een ‘ongeluk’. Via dit scenario zouden de volgende moorden kunnen zijn gepleegd:
-Maarten van Traa. Motief overheid: Van Traa wist te veel over de betrokkenheid van hoge ambtenaren bij de import van drugs en de wijze waarop ze daarmee hun eigen zakken vulden.
-Dirk van Binsbergen. Motief overheid: de vormalige advocaat van Rene Lancee wist te veel over de misdadige werkwijze van het OM en de manipulatie van procesdossiers, iets wat later een ‘rechterlijke dwaling’ is gaan heten maar in feite pure manipulatie is. Na maanden spoorloos te zijn geweest werd hij zijn auto opgedregd uit het Van Starkenborghkanaal.
Het beroemdste buitenlandse voorbeeld van dit type ‘overheidsmoord’ is het ‘ongeluk’ van Lady Di.

3. Een derde categorie zaken waarbij de overheid betrokken is bij moord is de eerder genoemde categorie waarin de overheid een direct eigen belang heeft de zaak onopgelost te laten omdat er ofwel grote politieke belangen spelen zoals bij Vaatstra ofwel ambtenaren zelf rechtstreeks bij de moord betrokken zijn zoals mogelijk het geval is bij Joram en Paul van der Sloot. Hier is de casus classicus de affaire-Dutroux in Belgie.

Het interessante is dat het beschrijven van de Staat als ‘moordenaar in vredestijd’ in feite een taboe oplevert, maar dat niemand enige twijfel heeft aan de moordadige capaciteiten van de Staat als het een oorlog betreft of het creeeren van een casus belli. Het staat toch wel vast dat tal van landen hun eigen burgers en soldaten hebben afgeslacht om een excuus te verkrijgen een oorlog te beginnen. Pearl Harbor waarbij meer dan 2000 Amerikanen om het leven kwamen werd bewust door de VS ‘gecreerd’ en er zijn mensen die hetzelfde beweren over ‘9-11.

Bron:

Gepost door: Morkhoven | 08-09-08

Forum Vervloesem (1) 61
Jan Boeykens op:

14 september , 2008 om 3:37 pm
Aan ‘Victor Vermeiren’:

Waarom zwijg je over de 30 processen-verbaals in verband met de zedenfeiten op kinderen en minderjarigen die er van je bestaan (comment 7) en verwijs je altijd naar je zogezegde pedofiele halfbroer ?

Hier is nog een berichtje dat je vriendje Ladi K. naar mij stuurde als reactie op de publicatie van de 30 processen-verbaals.
Je kan Ladi K. misschien tot kabinetsmedewerker aanstellen als je tot schepen van cultuur van de Stad Herentals benoemd bent.

---

Van: Ladi
Aan: laruelle.fgov.be, kabinet.keulen.vlaanderen.be,
laurette-onkelinx.be, kabinet.peeters.vlaanderen.be,
patrick.huion.minsoc.fed.be, cabinet.mod.mil.be,
paul.magnette.fgov.be, ministerq.be,
pim.vanwalleghem.premier.fed.be, sec.delizee@minsoc.fed.be,
info@wathelet.fed.be, secretariaat.aartsbisdom@kerknet.be,
federaalombudsman.be, secr.cass.just.fgov.be,
sonia.claes.just.fgov.be, csj.be, herman.van.rompuy, voorzitter.cdenv.be
Cc: werkgroepmorkhoven@gmail.com
Datum: 13 sep. 2008 23:56

Geachte

Ik begrijp niet dat jullie dit allemaal zo maar toe laten wat de heren van de werkgroep morkhoven en Marcel Vervloesem publiceren en schrijven naar iedereen en dat hij in honger en dorststaking gaat om zijn vrijlating af te dreigen terwijl hij toch veroordeeld is voor ernstige feiten Vervloesem staat ook overal bekend voor zijn groot lawaai en zijn leugens ze schrijven ook dat hij bijna niet meer kan zien maar hij kan dan nog wel brieven schrijven die volgens mij van de heer Boeykens komen

Dat ze zo maar iedereen mogen beschuldigen en verwijten naar hun hoofd gooien als ik tegen een politieagent zo iets zou zeggen werd ik
aangeklaagd voor het beledigen van een ambtenaar

Ik volg deze zaak al jaren omdat ik er ook in betrokken ben en heb ook al alle namen gekregen die je maar kunt denken kunnen jullie die nu niet het zwijgen opleggen of word ik verplicht klacht neer te leggen voor het vals beschuldigen door die heren

Hij is veroordeeld en moet zijn straf maar uitzitten en als hij niet wilt eten of drinken dat is zijn zaak er is bij mijn weten geen mens die hem dat heeft opgelegd dat is maar juist om te provoceren

Nu Marcel Vervloesem in de gevangenis zit en weer met een hongerstaking begint met de hoop vroeger te worden ontslagen en zo weer zijn straf te ontlopen

Zowel Vervloesem als de heren van de werkgroep morkhoven en dan vooral de zoals ze het noemen de voorzitter Boeykens spreken hier over een complot en een bende marginalen ze hebben het hier ook over cd-rom’s van de kinderpornozaak Zandvoort (dat ze gebruiken om de rest te kunnen minimaliseren ) maar dat staat los van de feiten waar hij nu voor veroordeeld is

Als ik zelf voor een werkgroep tegen pedofielen zou werken zou ik zeker mijn handen thuis houden

AUB doen jullie er toch maar wat aan

Dank bij voorbaat

Mvg Kiekens Ladi

----------------------------------------

PS.
Men zal hier en daar terecht opmerken: 'Wat een idioten!'
Maar het is wel op basis van de verklaringen van deze idioten dat het gerecht van Turnhout Marcel Vervloesem tien jaar lang vervolgde. Het is op basis van de verklaringen van deze idioten dat Marcel Vervloesem gedurende 10 jaar door de Vlaamse pers (die geen enkel niveau heeft) als een zogezegde kindermisbruiker en 'zelfverklaarde pedojager' door het slijk werd gesleurd. Men heeft het altijd over Marcel Vervloesem gehad maar over Victor V. die met zijn 30 processen-verbaals inzake zedenfeiten op kinderen en minderjarigen tot voorzitter van de Commissie Veiligheid en Politie van de Stad Herentals werd benoemd, zwijgt men.
Zelfs een klein kind kan merken dat deze zaak niet klopt. Maar de redacties van de 50 Belgische en Nederlandse kranten die op 3.9.2008 het berichtje van de persagentschappen Belga en ANP over de 'zelfverklaarde pedojager' overnamen, hadden niets door. 'Professionele journalistiek' noemen ze dat tegenwoordig !

Gepost door: Jan Boeykens | 14-09-08

Marcel Beste vrienden,

Ruf heeft Marcel vandaag bezocht.

Alhoewel het allemaal opgeruimd en vrolijk klinkt, kan ik mij moeilijk voorstellen dat Marcel er met zijn hongerstaking en zijn dorststaking (want de 4 glazen water per dag die hij sinds kort drinkt zijn veel te weinig) + zonder medicatie voor hart, suikerziekte en kanker, nu elke dag gezonder en beter wordt.

Dit is geen gezondheidskuur !

Marcel was waarschijnlijk even gelukkig met het bezoek van Ruf omdat hij tot hiertoe volledig geisoleerd werd van vrienden en werkomgeving maar dat lost het probleem niet op.

Een zwaar zieke persoon zoals hij hoort niet in een cel of isoleercel thuis om daar in leven te worden gehouden tot hij overlijdt.

Ik bespreek deze zaak eerstdaags opnieuw met de europese parlementsleden en de leden van de mensenrechtenorganisatie die ik gisteren gesproken heb.

Groeten,


Jan

Gepost door: Jan Boeykens | 18-09-08

Afscheidsbrieven
Omdat men zou weten wie er verantwoordelijk is voor de dood van Marcel Vervloesem indien deze eerstdaags in de gevangenis van Brugge of in het Sint-Jansziekenhuis te Brugge zou overlijden, schreef ik een paar brieven naar Sibylle Haesebrouck, directrice van de gevangenis van Brugge...



Brief aan Sibylle Haesebrouck, directrice van de gevangenis van Brugge

Gevangenis Brugge
t.a.v. Mevrouw Haesebrouck

Brussel, 24 september 2008

Geachte Mevrouw Haesebrouck,

Betreft: doofpotpolitiek kinderpornozaak Zandvoort - Ouders van Nederlandse slachtoffers sexueel misbruik mogen Marcel Vervloesem niet bezoeken

Vandaag kreeg ik opnieuw een telefoontje van Erik en Ingrid Riksen, de ouders van de Nederlandse slachtoffers van sexueel misbruik die door Marcel Vervloesem jarenlang geholpen werden en die in hun schriftelijke verklaringen tegenover de Belgische justitie daarvan ook voortdurend getuigden zonder dat de rechters van de correctionele rechtbank te Turnhout en van het Hof van Beroep te Antwerpen daar vanzelfsprekend rekening mee hielden (dat kwam omdat die het te druk hadden met de door de Hoge Raad voor de Justitie vastgestelde verdwijningen van ontlastende dossierstukken opzichtens Marcel Vervloesem en de cd-roms met kinderpornomateriaal uit de zaak Zandvoort die de Koning hen voor onderzoek had laten overmaken).

De heer en mevrouw Riksen die begrepen hebben dat men Marcel enkel veroordeelde om hem in de gevangenis te laten overlijden, wisten mij te melden dat hun bezoekaanvraag nog altijd niet geregeld is.
Zij telefoneerden vandaag opnieuw naar de gevangenis waar men hen mededeelde dat Marcel Vervloesem 'te moe was' om hun schriftelijke aanvraag naar de directeur te zenden en dat men 'vrijdag maar eens moest terugbellen als men niet in staking was'.

De heer en mevrouw Riksen zonden hun schriftelijke vraag tot bezoek, tesamen met een afschrift van hun identiteitskaart, op 12 september 2008 naar Marcel Vervloesem.
Op 15 september 2008 kwamen zij na 150 kilometer rijden in Brugge aan en de heer Riksen liet zich in de gevangenis van Brugge toen voor een bezoek aan Marcel Vervloesem inschrijven (vanaf de inschrijving is de bezoekregeling geregeld). Hij kreeg te horen dat het 'nog vijf dagen zou duren' en hij 'op vrijdag 19 september 2008 naar de gevangenis moest bellen'.
De heer Riksen belde op vrijdag 19.9.2008 dus naar de gevangenis van Brugge en vernam dat men 'in staking was' en dat hij 'de volgende dag maar eens moest terugbellen'.
Zaterdag 20.9.2008, zei men de heer Riksen dat men op 'maandag 23.9.2008 maar moest terugbellen'.
Vandaag, 24.9.2008, kreeg de heer Riksen dus te horen dat hij op vrijdag 27.9.2008 'maar eens moest terugbellen als men niet in staking was' en 'dat Marcel Vervloesem te vermoeid was om zijn aanvraag naar de directeur te zenden'.

Het is dan ook merkwaardig dat u ons op zondag 21.9.2008 (op een stakingsdag nog wel) een mail stuurde waarin u ons plotseling de toelating gaf om Marcel Vervloesem te bezoeken. Uit uw mail blijkt immers dat u de toelatingen tot het bezoek van Marcel Vervloesem onmiddellijk kan geven als het nodig is en dat heel die kinderachtige comedie rond het bezoekrecht niets met stakingen of de 'vermoeidheid van Marcel Vervloesem' te maken heeft.
U bent toevallig ook diegene die, na 16 dagen aandringen onzentwege, besliste om Marcel Vervloesem die u daarvoor speciaal naar 'Het Bad' in de gevangenis van Brugge liet roepen, zijn schrijfmachine te bezorgen.
U was toevallig ook weer de persoon die, er na 16 dagen, plotseling voor kon zorgen dat Marcel Vervloesem min of meer zijn brieven ontving.
U bent met andere woorden diegene die over al deze zaken beslist.

Zoals ik u gisteren ook schreef (zie kopie van deze brief in bijlage), wacht ook de italiaanse geneesheer Dr. Gagliardi nu al sinds zijn bezoekaanvraag die hij een maand geleden schriftelijk indiende, op uw toelating om Marcel Vervloesem te bezoeken.

Het kan misschien zijn dat u van justitieminister Vandeurzen die natuurlijk erg verveeld zit met het in de doofpot steken van de kinderpornozaak Zandvoort, de opgezette klachten tegen Marcel Vervloesem, de door hem dichtgedekte diefstallen op de gerechtshoven enzovoorts...
rechtstreeks de opdracht hebt gekregen om Marcel Vervloesem, voor hij in coma geraakt en misschien overlijdt of hersenschade oploopt, volledig van de buitenwereld af te zonderen maar u vergeet dat u persoonlijk verantwoordelijk bent voor wat er in de gevangenis van Brugge gebeurt.

U zal dus, tesamen met justitieminister Vandeurzen die ongetwijfeld ook ten allen koste wil voorkomen dat het College van procureurs-generaal in Den Haag een rapport opmaakt van de hoorzitting rond de kinderpornozaak Zandvoort waarop Marcel Vervloesem zes weken geleden werd uitgenodigd, ten volle verantwoordelijk gesteld worden als het slecht afloopt met Marcel Vervloesem.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Hoogachtend,

Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

Werkgroep Morkhoven vzw-asbl
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gilles
Erkenningsnr. 443.439.55
Tel: (0032) (0)2 537 49 97
WerkgroepMorkhoven@gmail.com
http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be/

----------------------

From: Jan Boeykens
Date: 23 sep. 2008
Subject: Marcel Vervloesem - gevangenis Brugge
To: sibylle.haesebrouck@just.fgov.be

Gevangenis Brugge

Geachte Mevrouw Haesebrouck,

Betreft: Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven

Hartelijk dank voor de toelating van het bezoek zodat we Marcel na de wekenlange durende problemen met het bezoekregeling, eindelijk in de gevangenis van Brugge konden gaan bezoeken.

Gelukkig was Marcel nog bij kennis want -zoals u weet (en zoals het parket-generaal van Antwerpen en ex-ziekenhuisdirecteur-justitieminister Deleuze die van deze zaak perfect op de hoogte zijn, weten)- dreigt Marcel Vervloesem die vandaag aan zijn 19e dorst- en hongerstakingsdag begint, in een diabetische coma terecht te komen van waaruit hij vanwege zijn hartproblemen niet meer levend zal uitgeraken.

Het is misschien daarop dat men juist rekent nu dat het College van procureurs-generaal in Den Haag die Marcel een zestal weken voor een hoorzitting omtrent de kinderpornozaak Zandvoort uitnodigde aan een uitgebreid verslag werkt waarvan zij een copie aan Marcel beloofde te zenden.

Ik hou eraan om u er mede van in kennis te stellen dat Marcel zijn dorst- en hongerstaking in de gevangenis begon omdat:
- de kinderpornozaak Zandvoort, nadat hij alle materiaal in opdracht van de Werkgroep Morkhoven aan justitie had overgemaakt, nooit werd onderzocht
- de -volgens een politierapport- 88.539 kinderen (en zelfs baby's) nooit geidentificeerd werden
- de kinderpornoproducenten en kinderverkrachterrs + folteraars in deze zaak nooit opgespoord en vervolgd werden
- men hem via enkele gefantaseerde klachtjes van zijn halfbroer en zijn vriendjes uit de wijk, wel jarenlang zonder enig bewijsmiddel en zonder onderzoek naar de bewijzen en getuigenissen ter zijner ontlasting, als 'kindermisbruiker' liet vervolgen terwijl er tegen de halfbroer, die inmiddels tot voorzitter van de commissie Veiligheid en Politie van de Stad Herentals werd benoemd, zo'n 30 processen-verbaals van zedenfeiten met kinderen en minderjarigen bestaan
- men hem voor het 'bezit van kinderporno' liet vervolgen terwijl het kinderpornomateriaal in de zaak Zandvoort aan justitie was overgemaakt
- men hem, nadat de klachtjes aan geloofwaardigheid begonnen te verliezen, in 2005 opnieuw van 'verkrachtingen en folteringen' liet beschuldigen en men hem daarvoor toen direct liet opsluiten terwijl er niet eens een DNA-onderzoek van de bamboestokjes (het enigste zogezegde bewijsmateriaal) was gebeurd en de medische experten bevestigden dat hij ten tijde van deze zogezegde verkrachtingen tengevolge van zijn zware suikerziekte inderdaad impotent was
- men op het gerechtshof van Turnhout alle ontlastende documenten uit zijn dossier deed verdwijnen, wat door de Hoge Raad voor de Justitie die 3 keer onderzoek voerde, schriftelijk werd bevestigd
- dat men dit uitsluitend deed om de kinderpornozaak Zandvoort en de zaak van zijn halfbroer dicht te dekken en hem als zogezegd kindermisbruiker te kunnen veroordelen
- men op het hof van beroep te Antwerpen alwaar hij tot 4 jaar cel werd veroordeeld, de 7 cd-roms met kinderpornomateriaal uit de zaak Zandvoort deed verdwijnen, wat tevens door de Hoge Raad voor de Justitie werd bevestigd. (De 7 van de in totaal 21 cd-roms, waren in 1998 aan door de Werkgroep Morkhoven aan de Koning bezorgd die ze via de toenmalige justitieminister Tony Van Parys die thans lid is van de senaatscommissie Justitie, voor onderzoek aan de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers liet overmaken)
- justitieminister Vandeurzen geen onderzoek naar deze verdwijningen, die niets met de gerechtelijke procedures' te maken hebben, laat voeren waardoor de kindermisbruikers en zij die het onderzoek belemmerden worden beschermd, terwijl hij als zogezegde kindermisbruiker in de gevangenis zou moeten wegkwijnen
- Minister Vandeurzen en zijn vrienden van justitie het rapport van het College van procureurs-generaal in Den Haag niet wensen af te wachten en zij er op rekenen dat hij, nog voor dit rapport opgemaakt werd, overleden is
- hij niet wil dat Minister Vandeurzen en zijn vrienden van justitie, de kinderpornozaak Zandvoort, de opgezette klachten tegen hem en de gepleegde diefstallen op de gerechtshoven te Antwerpen en Turnhout, definitief in de doofpot kunnen stoppen

Verder wens ik u van de volgende zaken op de hoogte te brengen:
- De Italiaanse geneesheer Dr. Gagliardi die nu al bijna een maand lang zijn best doet om Marcel in de gevangenis te gaan opzoeken, zal een afschrift van zijn identiteitskaart aan Marcel bezorgen zodat zijn bezoek geen probleem meer kan zijn.
- Ook Erik en Ingrid Riksen waarvan de kinderen door Marcel werden geholpen, proberen Marcel reeds een maand lang te bezoeken. Zij zonden een tiental dagen geleden een brief naar Marcel (met in bijlage een copie van hun identiteitskaart) waarin zij hun bezoek aanvroegen.
Zij telefoneerden reeds een 5-tal keren naar de gevangenis van Turnhout maar staan nog steeds niet ingeschreven en kunnen Marcel dus nog altijd niet bezoeken. Waarom krijgen deze mensen geen toelating tot bezoek ? Komt dat misschien omdat zij positief getuigden opzichtens Marcel ? Waarom is justitieminister Vadeurzen daarmee akkoord ?
- In opdracht van Marcel Vervloesem's advocaat Mter Raf Jespers kwamen er twee advocaten op bezoek bij Marcel maar die kregen slecht 5 en 10 minuten spreektijd. Waarom tracht justitie te voorkomen dat Marcel in de gevangenis beroep kan doen op zijn advocaat ? Heeft dit misschien te maken met de hoorzitting in Den Haag, de niet-onderzochte diefstallen, de spoedprocedure voor het Europees Hof van de Rechten van de Mens en het feit dat Mter Jespers het parket-generaal te Antwerpen per aangetekende brief op de hoogte bracht van het feit dat Marcel tengevolge van zijn hart- en suikerziekte + zijn kanker in de gevangenis van Brugge kan overlijden ? Waarom is justitieminister Vandeurzen daarmee akkoord ?
- Marcel die thans slechts een paar kopjes water drinkt wat onvoldoende is om in geval van een hongerstaking en met een hart-en suikerziekte te overleven, zou alleen maar water krijgen aangeboden dat zo warm is dat het ondrinkbaar is.
- Marcel heeft twee dagen geleden eindelijk zijn schrijfmachine gekregen. Moest men werkelijk wachten totdat hij bijna niet meer in staat is om een brief te schrijven ? Waarom gaf justitie deze opdracht ? Waarom was justitieminister Vandeurzen, die -zoals gezegd- perfect op de hoogte is van dit dossier, daarmee akkoord ?
- Marcel die gisteren gelukkig nog aanspreekbaar was, kan ieder moment in een diabetische coma geraken waar hij niet meer levend uitgeraakt. Waarom nemen justitie en justitieminister Vandeurzen geen gepaste maatregelen (onderzoek van de diefstallen, voorlopige invrijheidsstelling onder electronisch toezicht,) en wachten zij totdat Marcel aan zijn honger- en dorststaking ten onder gaat ?
- Marcel ontvangt nu eindelijk zijn briefwisseling. In wiens opdracht werd zijn briefwisseling in de gevangenis geblokkeerd ?
- Marcel is thans opgesloten in een cel die eigenlijk bedoeld is voor mensen die een besmettelijke ziekte hebben. Er is geen enkele verluchting in zijn cel. Hij heeft geen enkel contact met medegevangenen. Drie keren per dag komt er een verpleegster langs om zijn bloed te controleren (omdat men zijn aders bijna niet meer vindt, staan de armen van Marcel vol blauwe plekken). Marcel verlaat zijn kamer slechts als hij bezoek heeft. Hij wordt dus volledig geisoleerd.
Wie van justitie is er verantwoordelijk voor deze onmenselijke en folterende behandeling. Waarom gaat ex-ziekenhuisdirecteur-justitieminister hiermee akkoord ? Heeft men nog nooit van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens gehoord dat door België mede werd ondertekend ?
- Op 8.9.2008 stond de suikerspiegel van Marcel op 460. Op 9.9.2008 ('smorgens) bleek zijn suikerspiegel reeds op 560 te staan en werd er besloten om Marcel naar de gevangenis van Brugge over te brengen. Waarom werd de familie van Marcel daarvan niet ingelicht zodat de schoonzoon van Marcel voor een gesloten gevangenis stond ? Waarom duurde het een hele dag vooraléér Marcel eindelijk per ziekenwagen werd weggevoerd en bleek de ziekenwagen op een bepaald moment zonder hem te zijn vertrokken om dan twee uur later weer terug te komen ?
Waarom schreef Ivo Meulemans van Het Nieuwsblad dat Marcel dat het ziekenhuis van Turnhout werd overgebracht terwijl Marcel zich daarvan niets herinnert ?
- Hoelang denken de medici dat Marcel die besloten heeft om zijn dorst- en hongerstaking tot het einde te blijven doorzetten, zijn honger- en dorststaking kan volhouden zonder kans op overlijden ?
Waarom reageert justitieminister Vandeurzen niet die, via een speciale briefing, dagelijks van de stand van zaken op de hoogte wordt gehouden ? Waarom neemt de minister geen gepaste maatregelen (onderzoek van dediefstallen, voorlopige invrijheidstelling, onder electronisch toezicht,) terwijl hij in zijn beleidsverklaring justitie stelde dat de 'mens centraal moet staan binnen justitie' ?
- De 3 kleinkinderen van Marcel (waaronder een gehandicapte jongen) worden op school uitgemaakt voor 'Jullie grootvader is een vuile pedofiel' enzoverder. De vader van de kinderen nam reeds contact op met de schooldirecteur. Waarom moeten ook de familie en kleinkinderen van Marcel het slachtoffer worden van de moedwil en onbekwaamheid van het parket-generaal van Antwerpen en justitieminister Vandeurzen ?

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

Met de meeste hoogachting,

Jan Boeykens
Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

Werkgroep Morkhoven vzw-asbl
Faiderstraat 10
1060 Sint-Gilles
Erkenningsnr. 443.439.55
Tel: (0032) (0)2 537 49 97
WerkgroepMorkhoven@gmail.com
http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be/
http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be/

Gepost door: Jan Boeykens | 25-09-08

De commentaren zijn gesloten.